Αναζητώντας το θήραμα

Αν επιχειρούσαμε ένα flashback στα κινηματογραφικά ‘10s που πλησιάζουν στο τέλος τους και εστιάζαμε στην κατηγορία «κοινωνικό δράμα», «Το Κυνήγι» είναι μία από αυτές τις σταθερές που θα μας βοηθούσαν να βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά στο μυαλό μας και να αποτιμήσουμε τη δεκαετία πιο μεθοδικά. Δεκατέσσερα χρόνια μετά την εμβληματική «Οικογενειακή Γιορτή», ο Τόμας Βίντερμπεργκ έδωσε έναν ακόμη λόγο ώστε τα σινεφίλ μάτια να στραφούν προς το σκανδιναβικό σινεμά. Συνιδρυτής του «Δόγματος ‘95» μαζί με το φίλο του, Λαρς Φον Τρίερ, χρησιμοποιεί ως αιχμή του δόρατος την απόλυτα χαρακτηριστική φιγούρα του Μαντς Μίκελσεν στον πρωταγωνιστικό ρόλο και χτίζει ένα φιλμ που κορυφώνεται μέσα σου αθόρυβα αλλά πειστικά.

Ο Λούκας προσπαθεί να επαναφέρει την κανονικότητα στη ζωή του μετά από το διαζύγιο με τη σύζυγό του. Εργαζόμενος ως εκπαιδευτικός σε μια μικρή επαρχιακή πόλη, επιδιώκει να χτίσει ξανά μία τυπική, ήσυχη καθημερινότητα, διεκδικώντας παράλληλα την επιμέλεια του γιου του. Καθώς όλα δείχνουν να παίρνουν το δρόμο τους, ένα αθώο ψέμα μιας μικρής μαθήτριάς του πυροδοτεί έναν κυκεώνα φημολογιών εις βάρος του που τον οδηγούν μαθηματικά προς την καταστροφή. Ξαφνικά, από έναν αρμονικά ενταγμένο άνθρωπο σε αυτό που πολλοί αποκαλούνε «σύγχρονη κοινωνία», μετατρέπεται σε αποδιοπομπαίο τράγο ενός μικρού κοινωνικού συνόλου που «διψά για αίμα». Η λογική παραμερίζεται, το σύνολο στρέφεται εις βάρος του και ο ίδιος πασχίζει να μη γίνει η εύκολη λεία.

«Το Κυνήγι» είναι, εν μέρει, ένα φιλμ ερμηνείας. Ο Μίκελσεν στέκεται μακριά από μελοδραματισμούς και τετριμμένες εκρήξεις και με οδηγό την ψυχραιμία του προσπαθεί να αναποδογυρίσει μία κατάσταση που μπορεί να μοιάζει με σενάριο επιστημονικής φαντασίας, κρύβει, όμως, λεπτότητα τέτοια που την καθιστούν κρίσιμη σε κάθε της χειρισμό. Η πειθώ με την οποία επιχειρεί κάτι τόσο δύσκολο μαρτυρά έναν ηθοποιό στόφας που το πρόσωπό του σε ακολουθεί για καιρό μετά το πέρας της ταινίας. Όσο ο ίδιος παραδίδει μαθήματα διαχείρισης θυμού (αν και, προφανώς, υπάρχει κορύφωση – ξέσπασμα), ο Βίντερμπεργκ δρα σε δεύτερο πλάνο.

Πολλοί θα έλεγαν ότι «Το Κυνήγι» στερείται ουσιαστικού σεναρίου, αλλά νομίζω ότι εκεί, ακριβώς, βρίσκεται και η δύναμή του. Η ανθρώπινη φύση του φιλμ εξισώνει μεγάλη οθόνη και πραγματικότητα. Όσο ο σκηνοθέτης επιλέγει να απέχει, συνειδητά, από υπερβολές, τόσο περισσότερο κλιμακώνονται οι εντάσεις ανάμεσα στους χαρακτήρες ή στην ατμόσφαιρα. Κάθε δευτερόλεπτο σιωπής βρίθει συναισθημάτων, κάθε βήμα προς την κλιμάκωση σε βάζει όλο και περισσότερο μέσα στο κλίμα του έργου. Ένα περίεργο παιχνίδι ισορροπιών στήνεται στο πανί όπου τα πάντα αμφιταλαντεύονται μεταξύ σωστού και λάθους, αλήθειας και ψέματος, λογικής και παράνοιας. Το γεγονός ότι μπροστά στα μάτια μας χτίζεται ένα «περιστατικό» τόσο μακρινό αλλά, συνάμα, και τόσο «συμβαίνει δίπλα μας» δημιουργεί μία αμηχανία που μόνο αποτρεπτικά δεν λειτουργεί για το θεατή.

Η λεπτότητα με την οποία αντιμετωπίζεται ένα τόσο ευαίσθητο θέμα μέσα σε δυο ώρες οδηγεί σε ένα μικρό θρίαμβο επί της οθόνης. «Το Κυνήγι» στέκεται ανάμεσά μας ως υπενθύμιση. Καταδεικνύει το αιμοδιψές προσωπείο μιας «πολιτισμένης» κοινωνίας που δρα, ξεροκέφαλα, με βάση τη δική της «λογική». Παράλληλα, όμως, τονίζει τη βαρύνουσα σημασία της ψυχραιμίας ως όπλο στην αντιμετώπιση κρίσιμων καταστάσεων και μας φέρνει όλους προ των ευθυνών μας. Στο τέλος, κανείς δεν χρειάζεται να λαβωθεί για να ζήσει.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΗ ΓΚΟΡΟΓΙΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ 1 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ, ΣΙΝΕ ΠΑΛΛΑΣ
ΩΡΑ ΕΝΑΡΞΗΣ: 16:30
ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Με ετικέτα: , , , , , ,