Ελάχιστα τετραγωνικά, απεριόριστα όνειρα

Ας ξεκινήσουμε κάπως ανάποδα. Μετά από 59 προβολές ταινιών μεγάλου μήκους θα ήταν άτοπο να πούμε ότι έχουμε καλύψει ένα σημαντικό φάσμα της 7ης Τέχνης. Από την άλλη, όσο το ιστορικό μας μεγαλώνει, παρατηρούμε ότι έχουμε ελιχθεί ανάμεσα σε αρκετές και διαφορετικές κατηγορίες έργων που, κομμάτι-κομμάτι, συνθέτουν όλο και περισσότερο το παζλ του σινεμά. Film noir, Nouvelle Vague, κωμωδίες, διαχρονικά classics, γουέστερν, σύγχρονος κινηματογράφος, ξενόγλωσσες ταινίες, οσκαρικές, φανταστικό, τρόμου, θρίλερ, μιούζικαλ, animation, βωβός κινηματογράφος… όπως βλέπετε τα παραδείγματα είναι τόσα που καθιστούν κατανοητό και το σκεπτικό πίσω από την πράξη.

Πάντα, όμως, θα υπάρχει και το ανεξερεύνητο. Το “Room” είναι ένα σύγχρονο, οσκαρικό δράμα που ξεχώρισε κατά τη δεκαετία που διανύουμε. Τα ίδια θα μπορούσαμε να πούμε και για άλλες ταινίες που έχουμε προβάλλει κατά το παρελθόν, μόνο που εδώ υπάρχει μία άλλης υφής ιδιαιτερότητα: Το “Room” βρέθηκε υποψήφιο για το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Δεν μιλάμε για την κατηγορία της Ξενόγλωσσης, δεν πηγαίνουμε αρκετά πίσω στο χρόνο. Σύμφωνοι, όσο προσπαθούμε να δώσουμε αξία σε κάτι μέσω των ταμπελών, τόσο χάνεται το νόημα. Από την άλλη, όμως, σκεφτείτε μόνο πόσες αξιόλογες ταινίες δεν φτάνουν στις αίθουσες της επαρχίας πληρώνοντας το τίμημα της υπερπροσφοράς, καθώς, κάθε Πέμπτη, μας περιμένουν 6-10 καινούριες ταινίες που λογικό είναι να μην μπορούν να μοιραστούν ισότιμα.

Βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο της Έμα Ντόναχιου που έγινε μπεστ σέλερ το 2010, η ταινία μας μεταφέρει σε ένα μικρό δωμάτιο όπου ζουν μία μητέρα με τον πεντάχρονο γιο της. Βασική ιδιαιτερότητα; Είναι φυλακισμένοι. Θύμα απαγωγής, η “Μα” έχει περάσει την τελευταία επταετία της ζωής της εγκλωβισμένη σ’ αυτά τα λίγα τετραγωνικά, ενώ ο γιος της δεν είχε την τύχη να γνωρίσει τον πραγματικό κόσμο, όντας καρπός βιασμού από τον απαγωγέα της μητέρας του. Η επιβίωσή τους εξαρτάται άμεσα από τον τελευταίο, μιας και αποτελεί το μοναδικό δίαυλο «επικοινωνίας» τους προς τα έξω. Όσο, όμως, ο μικρός μεγαλώνει και οι απορίες του γίνονται όλο και πιο έντονες, τόσο πιο αναγκαία γίνεται και η επιθυμία της να αποδράσουν, κάτι που, εν τέλει, καταφέρνουν με αγωνιώδη τρόπο. Η επανένταξή τους στα δεδομένα μιας τυπικής καθημερινότητας γεννάει πολλά και σημαντικά ερωτήματα, τα οποία καλούνται να απαντήσουν οι δυο τους ώστε να κάνουν μία νέα, υγιή αρχή στη ζωή τους.

Συνεπώς, μιλάμε για μία ταινία χωρισμένη στη μέση, γεγονός που, αυτόματα, την καθιστά ιδιαίτερη. Το πρώτο μισό σε κάνει μέρος του δωματίου, σε φορτίζει συναισθηματικά, η σκηνοθεσία του σε βάζει δίπλα στους δύο πρωταγωνιστές και η κορύφωσή του φλερτάρει με το υπερβατικό. Το δεύτερο μισό μπορεί, αρχικά, να σου φέρνει ανακούφιση, στην πορεία, όμως, επαναφέρει την ανησυχία στο προσκήνιο καθώς και ο έξω κόσμος κρύβει τις δυσκολίες του. Σε βάζει να σκεφτείς, να αναρωτηθείς και να προσπαθήσεις να συνειδητοποιήσεις το μέγεθος του δράματος που όσο ακραίο και να φαντάζει, μπορεί κάλλιστα να συμβεί δίπλα μας.

Θα μπορούσαμε, κυνικά, να αναφέρουμε τις τέσσερις υποψηφιότητες για Όσκαρ ή τις τρεις για Χρυσές Σφαίρες, όπου η πρωταγωνίστρια, Μπρι Λάρσον, κέρδισε τα αντίστοιχα βραβεία και στους δύο θεσμούς για την καθηλωτική της ερμηνεία που εκτόξευσε, μετέπειτα, την καριέρα της (θα τη δούμε φέτος ως “Captain Marvel”). Θα μπορούσαμε να εκθειάσουμε την υπερβατική, για τα δεδομένα της ηλικίας του, ερμηνεία του μικρού Ζακόμπ Τραμπλαί, που η δυναμική της μοιάζει ικανή να επισκιάσει τα πάντα στην ταινία. Θα μπορούσαμε να αναφερθούμε στην πανέξυπνη σκηνοθεσία και αφήγηση, που χτίζεται με βάση τον μικρό Τζακ, ξετυλίγοντας υποδειγματικά ένα σενάριο που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί εύκολο. Τίποτα το κυνικό, όμως, δεν έχει θέση μέσα στις ουσιώδεις ανθρώπινες σχέσεις. Το «Room» είναι μία ωδή στο δίπολο μητέρας – γιου, ένας ύμνος στη θέληση για ζωή, μία βουτιά στη ψυχοσύνθεση χαρακτήρων που έρχονται αντιμέτωποι τόσο με ακραίες καταστάσεις, όσο και με πιο φυσιολογικές. Αποδεικνύει, περίτρανα, ότι ακόμη και μέσα σε λίγα τετραγωνικά μπορούν να γίνουν θαύματα, ό,τι ακριβώς βιώνουμε δηλαδή μετά τη θέαση μιας εξαιρετικής ταινίας στη σκοτεινή αίθουσα.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΗ ΓΚΟΡΟΓΙΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ 13 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2019
ΣΙΝΕ ΠΑΛΛΑΣ
ΩΡΑ ΠΡΟΒΟΛΗΣ: 16:30
ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ
Μετά το πέρας της προβολής θα ακολουθήσει κοπή πίτας στη “Fogg’s Beerhouse” (Καραπάνου 11, λίγα μέτρα πιο κάτω από το Σινέ Παλλάς).

Με ετικέτα: , , , , , , ,