Οδεύοντας αντισυμβατικά προς την ευτυχία

Πώς ορίζουμε τα συναισθήματα; Από ένα τέτοιο, ρητορικό στην ουσία, ερώτημα, μπορούν να προκύψουν διάφορα άλλα υποερωτήματα, αν και ενδιαφέρον θα παρουσίαζε η αναζήτηση μιας απάντησης, εφόσον υπάρχει τέτοια, στο αντίστροφο σκεπτικό. Έχει νόημα να ορίζουμε τα συναισθήματα και αν ναι, γιατί το κάνουμε αυτό; Οι ορισμοί στην καθημερινότητά μας χρησιμεύουν ως καταφύγιο: Ξέρουμε ότι δεν μπορούν να είναι αντικειμενικοί αλλά παραδινόμαστε στην ασφάλεια που μας προσφέρουν διότι οι ίδιοι πείθουμε το μυαλό μας να λειτουργεί έτσι. Συνεπώς, μας είναι χρήσιμοι μέσα στην ματαιότητα της ύπαρξής τους.

Δεν γίνεται να γελάμε όλοι με το ίδιο αστείο. Δεν γίνεται να δακρύζουμε όλοι στη θέα ενός Λεονάρντο Ντι Κάπριο που θυσιάζεται για την αγαπημένη του ενώ ο Τιτανικός οδεύει προς τον πάτο του ωκεανού. Δεν γίνεται να συνδέουμε όλοι την ελευθερία με τη θάλασσα, τη ζωγραφική ή το διάβασμα. Έχοντας στο νου αυτό το (προφανές) σκεπτικό, ταινίες σαν την «Τρελή Χαρά» πετυχαίνουν πιο εύκολα το σκοπό τους. Ο Ιταλός σκηνοθέτης, Πάολο Βίρτζι, φιλοδοξεί να παντρέψει κωμωδία και δράμα πατώντας πάνω σε ένα απόλυτα αντισυμβατικό πρωταγωνιστικό δίδυμο. Από τη μία πλευρά στέκεται η Μπεατρίς, ένας απόλυτα εγωκεντρικός και φλύαρος χαρακτήρας που, μονίμως, πέφτει θύμα της φαντασίας της. Από την άλλη στέκεται η Ντονατέλα, εσωστρεφής, λιγομίλητη και κλεισμένη στον μικρόκοσμό της. Οι δυο τους συναντώνται τυχαία στην ίδια ψυχιατρική κλινική και έτσι η καθημερινότητά τους αλλάζει ριζικά.

Το κύριο όπλο της ταινίας είναι οι ερμηνείες της. Μέσα από αυτές μπορείς να καταλάβεις ότι η απόλυτη ευτυχία μπορεί να κρύβεται πίσω από μια τζούρα τσιγάρο, η δυστυχία πίσω από μία ερωτική απογοήτευση και η ελευθερία πίσω από τα κάγκελα μίας κλινικής. Ο Βίρτζι ενώνει δύο ανόμοιες, κατά τα φαινόμενα, ηρωίδες με σκοπό να συμπληρώσει η μία την άλλη και μέσα από αυτή την ένωση να μας βάλει συνεπιβάτες σε ένα οδοιπορικό προς την αναζήτηση της ευτυχίας χωρίς ορισμούς, πρέπει και γιατί. Κι ενώ στην αρχή φαίνεται κάπως «άβολο» και δύσκολο να ταυτιστείς μαζί τους, όσο ξεδιπλώνεται το φιλμ μπορείς να δεις, ξεκάθαρα, στιγμές και της δικής σου ζωής μέσα από την οπτική του κινηματογραφικού φακού που, εν τέλει, δίνει μία παραμυθένια υπόσταση στην όλη ιστορία. Αυτός, ακριβώς, ο τόνος κάνει την ταινία ένα κλικ πιο ευχάριστη μέσα στο, κατά μία έννοια, δυστυχές κλίμα της, βοηθώντας το θεατή να μη χάσει την ελπίδα του και να δείξει πίστη στο πρωταγωνιστικό δίδυμο, ακόμη κι αν τις βλέπει να ενεργούν ως έρμαια των αδυναμιών τους. Συνεπώς, μέσα από αυτό το ταξίδι, αν και δεν προκύπτει κάτι υπερβατικό δίνονται απαντήσεις που προσδίδουν μία πληρότητα στην «Τρελή Χαρά» ως κινηματογραφικό εγχείρημα.

Αν κάποιος έψαχνε για ένα μέρος όπου δεν χωράνε ορισμοί και καλούπια παρά μόνο ελευθερία στη σκέψη και ανοιχτό μυαλό, σίγουρα ένα από αυτά είναι και η σκοτεινή αίθουσα. Σ’ αυτή θα σας προτρέψουμε να μπείτε για άλλη μία φορά την τελευταία μέρα του Μαρτίου, με σκοπό να παρακολουθήσουμε την τρελή ιστορία δύο γυναικών που όταν φαίνεται ότι δεν μπορούν να συνεχίσουν, υπερβαίνουν εαυτούς και το πράττουν, δίνοντας μαθήματα ζωής σε όλους μας.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΗ ΓΚΟΡΟΓΙΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ 31 ΜΑΡΤΙΟΥ, ΣΙΝΕ ΠΑΛΛΑΣ
ΩΡΑ ΕΝΑΡΞΗΣ: 16:30
ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Με ετικέτα: , , , ,